Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληγα σε εκείνο το κείμενο ήταν πως "οι τράπεζες στηρίχτηκαν μέχρι αηδίας", αλλά δεν υπήρχε και άλλη επιλογή. Σε εκείνη την ανάρτηση αναφέρθηκα και στο 3ο μνημόμιο που θα αναγκαζόταν να ψηφίσει η Κυβέρνηση για να εξασφαλίσει ρευστότητα με το μικρότερο δυνατό επιτόκιο. Κακά τα ψέματα, τα δάνεια της Ελλάδος από την Ε.Κ.Τ έχουν σχετικά χαμηλό επιτόκιο, σε σχέση με άλλα τοκογλυφικά που κυκλοφορούν κατά καιρούς στις αγορές, ιδιαίτερα σε περιόδους όπου τα κράτη βρίσκονται ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία.
Τι γίνεται όμως τώρα; Η κατάσταση είναι περίπλοκη, απρόβλεπτη και καθόλου ελεγχόμενη. Η επιβολή των capital controls (κίνηση που έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα προς αποφυγή εξαγωγής κεφαλαίων στο εξωτερικό) ήταν το προμήνυμα για την εκ νέου ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με ένα ποσό που αυτή τη φορά θα αγγίζει τα 25 δις ευρώ. Γιατί είναι επιβεβλημένη και άμεσα αναγκαία αυτή η ανακεφαλαιοπήοιηση; Η απάντηση είναι απλή! Για να αποφευχθεί (προς το παρόν) το κούρεμα τραπεζικών καταθέσων.
Η ανακεφαιοποίηση θα καθησυχάσει τους καταθέτες και θα επιτρέψει στους τραπεζίτες να ετοιμάσουν με την ησυχία τους τις επόμενες κινήσεις. Στην ουσία δεν θα εξασφαλιστεί το μη κούρεμα καταθέσεων, αλλά διατηρηθεί η δικλείδα ασφαλείας του ποσού των 100.000 Ευρώ (με την όποια ασφάλεια παρέχει το κράτος στις καταθέσεις). Σε διαφορετική περίπτωση σε ένα βράδυ και με ένα απλό νόμο το ποσό αναπροσαρμόζεται και μπορεί να υπάρξει κούρεμα ακόμη και από το 1 ευρώ, σε ποσοστό που θα μπορούσε να αγγίξει το 80%!
Τα τελευταία 7 χρόνια το κράτος δανείζεται συνεχώς για να καλύπτει της ανάγκες του, τα έξοδα του, τις υποχρεώσεις του, πείτε το όπως θέλετε! Στην ουσία όμως το κράτος δανείζεται με την ετοιολογία τις στήριξης των τραπεζών, γι' αυτό και δίνει τα χρήματα στις τράπεζες. Όταν χρειάζεται ρευστότητα εκδίδει ομόλογα δημοσίου, τα οποία και απορροφώνται από τα τραπεζικά ιδρύματα για να εξασφαλίζεται κρατική ρευστότητα. Το πρόβλημα που δημιουργείται οφείλεται κυρίως σε 2 λόγους, ο 1ος είναι ο προφανής και αφορά τη μεγάλη εξαγωγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, ο 2ος έχει να κάνει με το γεγονός ότι κανένας ιδιώτης (παρά τον πλανήτη Γη) δεν αγοράζει ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου.
Όσο κυνικά και περίεργα να ακούγονται τα ανωτέρω είναι περά για πέρα αληθινά, και είναι μια μικρογραφία για το τι πραγματικά συμβαίνει με τις "αμαρτωλές" Ελληνικές τράπεζες, οι οποίες είτε ως κρατικές είτε ως ιδιωτικές, είχαν - έχουν και θα συνεχίσουν να έχουν μια στενή - πελατειακή σχέση με το πολιτικό σύστημα.
Ο Πιπεράτος
ΙV - 11 - 2015
