Ο σοσιαλισμός ως έννοια ειναι λίγο πολύ γνωστή στους Ευρωπαίους. Η πολιτική του εφαρμόστηκε σε αρκετές χώρες μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο στα πλαίσια της στήριξης των οικονομιών απο τους κρατικούς προπολιγισμούς. Βασική αρχή της θεωρίας του είναι πως για να αντέξει μια οικονομία χρειάζεται πρώτα απ' 'ολα η κρατική χρηματοδότηση και η λειτουργία ενος κοινωνικού κράτους όπου όλα, η σχεδόν όλα, ανήκουν στο δημόσιο.
Επί σειρά ετών υπήρξαν οικονομίες που εφάρμοσαν το σοσιαλιστικό μοντέλο και μάλιστα με μεγάλη επιτυχια. Ένα απο αυτά θεωρώ πως ήταν και το σοσιαλιστικό μοτίβο διακυβέρνησης του Ούλωφ Πάλμε στην Σουηδία, τα βασικά στοιχεία του οποίου είναι ακόμη διακριτά. Ωστόσο είναι πολύ συγκεκριμένες οι προυποθέσεις για να επιβιώσει μια σοσιαλιστική οικονομία και κατ' επέκταση να διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδά η διαβίωση των πολιτών. Μεγάλο εμπόδιοι που οδήγησε στην σταδιακή μείωση των σοσιαλιστικών πολιτικών στάθηκε η παγκοσμιοποίηση και κατ επέκταση ο βασικός ιδεολογικός αντίπαλος του, ο καπιταλισμός. Οχι, οτι τον θεωρώ απαιραίτητα καλύτερο ως μοντέλο καθοσον παρουσιάζει τεράστια κενά ως προς την λειτουργία του κοινωνικού κράτους, παρόλα αυτα ειναι ένα μοντέλο που στα πλαίσια των ανοιχτών αγορών και ειδικά στα όρια της Ενωμένης Ευρώπης θεωρώ πως εφαρμόζει καλύτερα.
Τον σοσιαλιστικό 'στυλ' διακυβέρνησης η Ελλάδα το γνώρισε μετα το 1981, οταν ο Ελληνικός λαός είχε την έμπνευση να εκλέξει το πανελλήνιο σοσιαλιστικό κίνημα (ΠΑΣΟΚ) με Πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος και εφάρμοσε επι 8 ετιας ενα μοντέλο κρατικοποιήσης των πάντων εκτοξεύοντας τις δημόσιες δαπάνες. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να κατηγορίσεις εναν Πρωθυπουργό για τις αυξήσεις μισθών - συντάξεων, δεδομένου οτι τότε οι αποδοχές βρίσκοταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Δεν μπορείς να κατηγορίσεις εναν πολιτικό για την σύσταση ενος εθνικού συστήματος υγείας (ΕΣΥ), ούτε και για την αύξηση την απασχόλησης (μέσω υπερβολικών βέβαια προσλήψεων στο δημόσιο) που οδήγησε σε μείωση της ανεργίας. Δεν ηταν μόνο αυτός ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα. Ήταν και η κρατικοποίηση ιδιωτικών εταιρειών που ειχαν σχεδόν πτωχεύσει και κρατικοποιήθηκαν με το πρόσχημα της αποφυγής ανεργίας μεγάλου αριθμού εργαζομένων. Επί της ουσίας όμως αυτες οι πρακτικές προστάτευσαν εργοδότες απο οικονομικές και ποινικές ευθύνες, επιβαρύνοντας κρατικούς προυπολογισμός και ασφαλιστικά ταμεία για επιχειρήσεις που ζημείωσαν κατα εκατ. Εκατ. δραχμές το δημόσιο. Καπως ετσι το σοσιαλιστικό μοντέλο μήηκε στην καθημερινότητα της Ελληνικές κοινωνίας και ήδη το 1989 η κατάσταση μπορεί να μην έμοιαζε αλλα ήταν μη αναστρέψιμη. Η λαίλαπα του σοσιαλισμού είχε διαλύσει την Ελληνική οικονομία.
Οι κυβερνήσεις Ζολώτα - Μητσοτάκη δεν υιοθέτησαν αυτην την 'αρρωστημενη' για τα ελληνικά δεδομένα πολιτική. Το αντίδοτο για την 'σοσιαλιστική' Ελλάδα ήταν εφαρμογή μιας φιλελεύθερης πολιτικής, η οποία ηταν πλέον πρακτικά αδύνατον να υλοποιηθεί στον 'χαιδεμένο' και 'βολεμενο' πλέον Έλληνα του δημοσίου. Αυτή η λογική υπήρχε μέχρι και το 2009. Τι και αν ο Κώστας Καραμανλής επιχείρησε και πέτυχε σημαντικές αποκρατικοποιήσεις όπως αυτη του ΟΤΕ, της Ολυμπιακης αεροπορίας (η οποία ευτυχώς πραγματοποιήθηκε καθόσον ζημείωνε το ελληνικό δημόσιο κατά 300 εκατ. Ευρω ετησίως) η συνέχεια δεν ηταν ανάλογη. Δυστυχώς εκείνη την περίοδο δεν έτρεξε και η αποκρατικοποίηση του ΟΣΕ καθόσον ο εν δυνάμει Πρωθυπουργός σοσιαλιστής ΓΑΠ είχε ηδη εξαγγείλει την άμεση εκ νεου κρατικοποίηση του μόλις αναλάμβανε την εξουσία.
Αυτή η πολιτική ηταν που 'βουλιαξε' επι δεκαετίες την ελλληνική οικονομία και δεν επιτρέπει ακόμη και σήμερα την ομαλή λειτουργία της. Βασική αρχή απο την ημέρα την ένταξης της χωρας στα μνημόνια ήταν η μειωση του δημοσιου (4 συνταξιοδοτήσεις - 1 πρόσληψη) και οι αποκρατικοιήσεις. Ουσιαστικά το μνημόνιο ξεκίνησε με μείωση στις κρατικές δαπάνες και έμφαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία, πολιτικές αυτονόητες για την επιβίωση μιας εθνικής οικονομίας. Μόνο μέσω μνημονίων και κατ' εντολή της Ε.Ε μπορούν να γίνουν αυτά και δυστυχώς δεν εχουν εφαρμοστεί ακόμη στο ακέραιο. Καμία κυβέρνηση δεν μπορούσε να λάβει στην Ελλάδα τέτοιο πολιτικό κόστος και να επιβιώσει πανω απο 6 μήνες και αυτο το χρεώνω αποκλειστικά στην πολιτική που εφαρμόστηκε στο διάστημα 1981-89, η οποία και άλλαξε το dna του Έλληνα.
Αυτές τις ημέρες η Ελληνική κυβέρνηση πανηγυρίζει την έξοδο απο τα μνημόνια. Εγω πάλι θεωρω οτι δεν έχουμε διανύσει ουτε το 20% του δρομου. Υπάρχουν πολλές δεσμεύσεις οι οποιες δεν εχουν υλοποιηθεί και ως κράτος θα τις βρούμε μπροστα μας. Δεν ειναι δυνατόν να ξανακρατικοποιείται η ΕΡΤ, να κρατικοποιείται ο ΟΑΣΘ, μόνο και μόνο για μικροπολιτικούς σκοπους. Εν ετη 2018 και μετά απο 8 χρονια στα μνημόνια οι αποκρατικοποιησεις δεν έτρεξαν οσο έπρεπε, δείγμα του ότι οι Ελληνικές κυβερνήσεις και η Ελληνική κοινωνία δεν έμαθαν από τα λάθη τους. Περιμένουν και ελπίζουν αυτή η χώρα να ξαναζήσει σοσιαλιστικές εποχές 1981, αν και οι πιθανότητες να γίνουμε Βουλγαρία του 1981 μοιάζουν περισσότερες...
Christiano Dilaio
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου